فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران فصلنامه آموزش مهندسی ایران 1607-2316 مقالات آماده انتشار 2026 06 20 The perspectives of engineering students at the University of Tehran on the status of inclusive teaching and the role of artifi دیدگاه دانشجویان فنی دانشگاه تهران نسبت به وضعیت تدریس همه‌شمول و نقش هوش مصنوعی 245931 10.22047/ijee.2026.583176.2250 FA بهزاد بیگ پوریان گروه آموزش مهندسی، دانشکده مهندسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-2406-3722 علی حبیبی دانشگاه تهران، گروه آموزش مهندسی Journal Article 2026 05 25 Engineering education, in order to address the individual needs of students, must utilize personalized teaching methods. In the age of artificial intelligence, this new technology can significantly contribute to realizing this goal. The inclusive learning framework and the impact of AI applications represent a suitable model for enhancing the quality of inclusive teaching in engineering education. Due to the lack of comprehensive research within Iranian engineering education studies, this paper attempts to fill this research gap. In this study, by quantitatively collecting data from 405 students at the college of engineering at the University of Tehran, their perspectives on the inclusive teaching and learning process in various dimensions were first presented using descriptive statistics. Then, in accordance with the descriptive results and by forming opposing, agreeing, and abstaining groups in each dimension, the students' attitudes toward the limitations of AI in education, as well as their willingness to use AI in the future, were compared analytically. The results of this research in both dimensions help us become familiar with the strengths and weaknesses in inclusive teaching methods and, given the diversity of perspectives among different groups, provide appropriate teaching strategies to encourage students to make appropriate use of artificial intelligence. آموزش مهندسی برای پاسخ به نیاز‌های فردی دانشجویان می‌بایست از روش‌های تدریس شخصی سازی شده استفاده نماید که در عصر هوش مصنوعی، این فناوری نوین می‌تواند کمک شایانی به تحقق این امر کند. چارچوب یادگیری فراگیر و تأثیر کاربرد هوش مصنوعی، یک مدل مناسب برای افزایش کیفیت تدریس همه‌شمول در آموزش مهندسی می‌باشد که به دلیل نبود یک پژوهش جامع در این حوزه در مطالعات آموزش مهندسی ایران ، این مقاله سعی در جبران این خلاء پژوهشی دارد. در این پژوهش با جمع‌آوری اطلاعات به‌صورت کمی از 405 دانشجوی دانشکدگان فنی تهران، ابتدا دیدگاه آنان نسبت به فرایند یاددهی و یادگیری همه‌شمول در ابعاد مختلف به‌صورت آمار توصیفی بیان شده است. سپس منطبق با نتایج در مرحله توصیفی و با تشکیل گروه‌های مخالف، موافق و ممتنع در هر بعد، به‌صورت تحلیلی نگرش دانشجویان نسبت به محدودیت‌های هوش مصنوعی در آموزش و همچنین تمایل آنان به استفاده از هوش مصنوعی در آینده مقایسه شده است. نتایج این پژوهش در هر دو بعد به ما کمک می‌کند که با نقاط قوت و ضعف موجود در روش‌‌های تدریس همه‌شمول آشنا شده و باتوجه‌به تنوع دیدگاه در گروه‌های مختلف، برای ترغیب دانشجویان به استفاده مناسب از هوش مصنوعی، راهکارهای مناسب در تدریس ارائه دهیم.