فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایرانفصلنامه آموزش مهندسی ایران1607-231625ویژه نامه-زمستان 140220240314QUALITY CONCERNS IN ENGINEERING EDUCATION IN IRAN A HISTORICAL CONTEXTUALIZING EMPHASIZED ON UNDERSTANDING THE LOGIC OF QUALITY IN THIS TYPE OF EDUCATIONدغدغه کیفیت در آموزش مهندسی ایران زمینهکاوی تاریخی با تأکید بر فهم منطق ظهور کیفیت در این نوع آموزش در کشور72718806210.22047/ijee.2024.434024.2047FAمقصودفراستخواهعضو هیأت علمی0000-0002-7535-6074Journal Article20240108The quality of engineering education has become problematic. A kind of forgetting about the authentic narratives of learning the science has cast a shadow on our higher education system. We need a quality story. This study is an attempt to understand the collective memories leading to the repeated production of quality in the periods of growth and dynamism of engineering education in our country. The case of University College of Engineering, University of Tehran has been selected. An integrated methodological approach has been used in the form of documentary analysis, experts and key informant’ in-depth qualitative interviews and qualitative content analysis of narratives, documents, texts, and sources. Interviews were conducted with faculty members and managers who had significant experience of studying in various technical-engineering fields of Tehran University. Up to 21 participants based on the purposive sample frame to the extent of data saturation and theoretical saturation have been carried out. By using the »CIPP«framework, it was found that the core concept of engineering education quality during the period of grouth and flourishing was the penetrating experience in science learning. The dimensions of external and internal contexts of concern about the quality engineering education was found. Inputs, processes and outputs were identified. کیفیت آموزش مهندسی بحثانگیز شده است. نوعی فراموشی نسبت به روایتهای اصیل علمورزی بر نظام آموزش عالی ما سایه انداخته است. نیاز به داستان کیفیت داریم. این مطالعه کوششی برای فهم حافظههای جمعی منتهی به تولید مکرر کیفیت در دورههای رشد و پویایی آموزش مهندسی در کشورمان است. مطالعه مبتنی بر رهیافت زمینهکاوی تاریخیِ «کیفیتِ تجربهشدۀ آموزش مهندسی» است. مورد دانشکده فنی دانشگاه تهران انتخاب شده است. رویکرد روششناسی تلفیقی به صورت بررسی اسنادی، مراجعه به خبرگان و مطلعان کلیدی و تحلیل محتوای کیفی روایتها و اسناد و متون و منابع به کار رفته است. با استادان و مدیرانی که تجربۀ درخور توجهی از تحصیلات در رشتههای مختلف فنی- مهندسی دانشگاه تهران را داشتند، تا 21 نفر بر مبنای چارچوب نمونۀ هدفمندی در حد اشباع دادهها و اشباع نظری گفتگوهای عمیق کیفی به عمل آمده است. این یافته با بهرهگیری از چارچوب سیپ به دست آمد که کانون کیفیت آموزش مهندسی طی دوره رشد و شکوفایی، تجربه نافذ علمآموزی بود. وجوه زمینهای دغدغۀ کیفیت آموزش مهندسی، اعم از بروندانشگاهی و دروندانشگاهی شناسایی شد. نهادهها، فرایندها و ستاندهها به دست آمد.https://ijee.ias.ac.ir/article_188062_610093760ad364a2146c3120ae8f3666.pdfفرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایرانفصلنامه آموزش مهندسی ایران1607-231625ویژه نامه-زمستان 140220240314INTERNAL AND EXTERNAL ASSESSMENT TO IMPROVE QUALITY IN ENGINEERING EDUCATION; GLOBAL EXPERIENCES AND NATIONAL EFFORTSارزیابی درونی و برونی، برای ارتقای کیفیت در آموزش مهندسی، تجربه های بین المللی و تلاش های ملی295518751810.22047/ijee.2024.433170.2043FAحسینمعماریاناستاد دانشکده فنی دانشگاه تهرانJournal Article20231230Quality is essential for the survival of modern educational institutions and a gateway to the globalization of higher education. In the last few decades, engineering has gone through many changes and certain criteria have been proposed for a standard engineering education. Today, leading engineering education schools have revised their educational programs to enable graduates to enter the national and international engineering job market. This situation calls for prioritizing improvement in educational program quality. One of the most common methods for identifying the quality of education is to pass the accreditation process successfully. In modern “accreditation”, instead of measuring what the university offers, the focus is on “outcomes” or what the graduates have gained. To judge the extent to which students achieve the desired outcomes, two methods of evaluation have been developed: “internal assessment” or “self-assessment” by the educational institution; and “external assessment” by independent accreditation bodies. This article first reviews the status of engineering education accreditation in the world and explains the mechanism of internal and external assessment. Then, measures that have been taken in the last decade to evaluate engineering education in Iran, according to the common criteria in the world, are explainedکیفیت شرط بقای مراکز آموزشی مدرن و دریچهای به سوی جهانی شدن آموزش عالی است. در یکی دو دهه گذشته آموزش مهندسی در سطح جهان، تحولات زیادی را پشت سر گذارده و ملاک های مشخصی برای یک آموزش مهندسی معیار پیشنهاد شده است. امروزه، مراکز آموزش مهندسی پیشرو، برنامه های آموزشی خود را به گونهای عرضه مینمایند که دانشآموختگانی توانا برای ورود به بازار کار مهندسی، در سطح ملی و بین المللی، به دست دهند. در چنین شرایطی است که ارتقای کیفیت برنامه های آموزشی، در اولویت قرار گرفته است. یکی از دردسترس ترین روش ها برای آگاهی از نقاط قوت و ضعف برنامه های آموزشی و ارتقای کیفیت آن، گذر موفقیت آمیز از فرایند ارزشیابی است. در برداشت تازهای از «ارزشیابی»، به جای سنجش آنچه دانشگاه عرضه میکند، تمرکز به «دستاوردها»، یعنی آنچه دانشآموختگان کسب کردهاند، معطوف شده است. برای قضاوت در مورد میزان دستیابی دانشجویان به دستاوردهای موردنظر، روش های «ارزیابی درونی» یا خودارزیابی، توسط مؤسسه آموزشی و «ارزیابی برونی»، توسط نهادهای مستقل ارزشیابی، توسعه یافته است. در این مقاله، ضمن مرور وضعیت ارزشیابی آموزش مهندسی در جهان و تشریح سازوکار ارزیابی درونی و برونی، اقدامات صورت گرفته، در بیش از یک دهه گذشته، برای ارزشیابی آموزش مهندسی ایران، مطابق الگوی رایج در جهان، بررسی شده استhttps://ijee.ias.ac.ir/article_187518_999675d7dd3d1bae766f837c9adda844.pdfفرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایرانفصلنامه آموزش مهندسی ایران1607-231625ویژه نامه-زمستان 140220240314AN ALTERNATIVE APPROACH TO QUALITY ASSESSMENT IN ENGINEERING EDUCATION: STUDENT ENGAGEMENT SURVEY APPROACHرویکردی جایگزین برای ارزیابی کیفیت در آموزش مهندسی: پیمایش مواجهه دانشجویان با زندگی دانشگاهی577618825010.22047/ijee.2024.434787.2048FAرضامنیعیعضو هیات علمی مؤسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالیJournal Article20240109Continuous assessment of the quality of engineering education is one of the necessities of improving the quality of the engineering education system. Despite national and international emphasis on internal and external evaluation in higher education, the use of this approach has not yet been a common practice in Iranian engineering education system. One of the reasons for this is the complexity and time-consuming implementation of this approach. But one can use alternative approaches that are easier to implement. Among these approaches is the survey of student engagement at university life. In this approach, two main questions are answered: (a) what are the activities of students in the university environment, and learning environments in general, and what is their quality?; and (b) what measures academic institutions take to enhance student learning? Towards applying the above-mentioned research, a descriptive-analytical research project was carried out with the aim of conducting a survey of student engagement at the engineering colleges of the country. The population under study was the students of engineering colleges affiliated to the Ministry of Science, Research and Technology. The necessary data was collected through a questionnaire administered to a sample selected from the entire engineering education system of the country. The results showed that the level of active academic participation of engineering students is not favorable. In addition, the interaction of students with academic members is rather weak and engineering students do not have a very satisfactory experience of university education. Also, their learning is not at the level that expected. Finally, students believe that the university has not improved their knowledge and skills to the level that they could enter the labor market.ارزیابی مستمر کیفیت آموزش مهندسی، یکی از ضرورتهای ارتقای کیفیت نظام آموزش مهندسی است. با وجود تأکیدات ملی و بینالمللی بر ارزیابی درونی و برونی در آموزش عالی، هنوز استفاده از این رویکرد در نظام آموزش مهندسی ایران متداول نشده است. یکی از دلایل این امر، پیچیدگی و زمانبر بودن اجرای این رویکرد است. اما میتوان رویکردهای جایگزین که سهولت بیشتری برای اجرا دارند، استفاده کرد. از جمله این رویکردها پیمایش مواجهه دانشجویان با زندگی دانشگاهی است. در این رویکرد، به دو سؤال اصلی پاسخ داده میشود: (الف) فعالیتهای دانشجویان در محیط دانشگاهی و به طور کلی محیطهای یادگیری چیست و کیفیت آنها چگونه است؟ و (ب) نهادهای دانشگاهی برای ارتقای یادگیری دانشجویان، چه اقداماتی انجام میدهند؟ در راستای بهکار بردن رویکرد یادشده، یک طرح تحقیق به روش توصیفی-تحلیلی با هدف ارزیابی مواجهه دانشجویان با زندگی دانشگاهی در دانشکدههای فنی و مهندسی کشور اجرا شد. جامعه مورد مطالعه، دانشجویان دانشکدههای فنی و مهندسی وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و کشور بود. دادههای لازم از طریق پرسشنامه و انتخاب نمونه از کل نظام آموزش مهندسی کشور گردآوری شد. نتایج نشان داد که سطح مشارکت فعال تحصیلی دانشجویان فنی مهندسی مطلوب نیست. علاوه بر آن، تعامل دانشجویان با هیئت علمی دارای ضعف جدی است و دانشجویان، تجربه خیلی رضایتبخشی از آموزشهای دانشگاهی ندارند. همچنین، سطح یادگیری آنان از مطلوبیت مورد انتظار برخوردار نیست. و بالاخره، دانشجویان بر این باورند که دانشگاه به طور مطلوب دانش و مهارتهای آنها را برای ورود به بازار کار ارتقا نداده است.https://ijee.ias.ac.ir/article_188250_aefd154c52c3fb0386996eb2df75d8b9.pdfفرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایرانفصلنامه آموزش مهندسی ایران1607-231625ویژه نامه-زمستان 140220240314THE QUALITY OF ENGINEERING EDUCATION FROM THE POINT OF VIEW OF CONTENT ANALYSIS OF ARTICLES PUBLISHED IN IRANIAN JOURNAL OF ENGINEERING EDUCATIONکیفیت آموزش مهندسی از دیدگاه تحلیل محتوای مقالههای منتشر شده در فصلنامه آموزش مهندسی ایران7710318780910.22047/ijee.2024.429948.2033FAابراهیمخداییدانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران0000-0002-5634-5003احمدکیخادانش آموخته دکتری اقتصاد و مدیریت مالی دانشگاه تهران0000-0002-3925-1339زهرهصادقی نیادانشجوی دکتری سنجش و اندازه گیری دانشگاه تهرانJournal Article20231211The purpose of a research project which is reported here was to analyze the quality of engineering education based on the data collected from the articles published in the Iranian Journal of Engineering Education (IJEE). Furthermore, based on the findings, suggestions towards improving the quality of engineering education in Iran have been provided. In doing so, the content analysis of aforementioned studies was conducted in two steps. In the first step, a scoping review method was carried out to a selected 31 study sources from the database of the IJEE from 1999 to 2023 by considering specialized keywords. Then, the qualitative content analysis was carried out. The findings were classified into three categories: input, output, and outcome factors. Input factors included students, educational and curriculum programs, higher education policies, university policies, faculty members, and facilities. Output factors included the unemployment of engineering graduates (job problems and migration of engineering elites) and the separation of engineering universities from the industry (shortcomings of the university and the industry). Outcome factors included the impact of social and cultural conditions, as well as economic and political conditions on engineering education graduates. In the end, based on the obtained results, executive suggestions for revising policies and improving the quality of engineering education have been proposed. هدف از پژوهش، بررسی وضعیت کیفیت آموزش مهندسی و ارائه راه کارهایی از طریق تحلیل محتوای مطالعات پیشین است. این پژوهش کیفی در دو گام انجام شده است. در گام نخست، با به کارگیری روش مروری حیطه ای منابع مطالعاتی از پایگاه مجله آموزش مهندسی ایران از سال 1378 تا 1402 و با درنظرگرفتن کلیدواژه های تخصصی 31 مقاله گزینش شدند. سپس، منابع گزینش شده با استفاده از تحلیل محتوای کیفی بررسی شدند. یافته های به دست آمده در سه دسته عوامل دروندادی، بروندادی و پیامدی طبقه بندی شدند. عوامل دروندادی، شامل دانشجویان (مسائل فردی و غیرفردی)، برنامه های آموزشی و درسی (ضعف در برنامه های درسی و آموزشی)، سیاست های آموزش عالی (ضعف در سیاستگذاری، ضعف در اجرای سیاست ها)، سیاست های دانشگاه (رهبری ناکارآمد دانشگاه، مدیریت نامناسب دانشگاه)، اعضای هیئت علمی (مسائل در سطح کلاس درس و ورای کلاس درس)، امکانات (ضعف در زیرساخت های سخت و نرم) میشود. عوامل بروندادی، دربرگیرنده اشتغال دانش آموختگان مهندسی (مشکلات شغل یابی و مهاجرت نخبگان مهندسی)، گسست دانشگاه های مهندسی از صنعت (کاستی های دانشگاه و کاستی های صنعت) است. عوامل پیامدی، شامل تأثیر شرایط اجتماعی و فرهنگی و شرایط اقتصادی و سیاسی بر اشتغال دانش آموختگان مهندسی است. در پایان، پیشنهادهای اجرایی برای تجدیدنظر در سیاست ها و ارتقای کیفیت آموزش مهندسی پیشنهاد شده استhttps://ijee.ias.ac.ir/article_187809_046c1cd18043723198b012363a212d79.pdfفرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایرانفصلنامه آموزش مهندسی ایران1607-231625ویژه نامه-زمستان 140220240314QUANTITATIVE DEVELOPMENT OF ENGINEERING EDUCATION IN IRAN AND THE CHALLENGE OF IMPROVING ITS QUALITYروند کمی گسترش آموزش مهندسی در ایران و چالش های ارتقای کیفیت آن10512818921110.22047/ijee.2024.432193.2040FAرضامحمدیدانشیار دانشگاه تهران0000-0002-4818-4844ابراهیمخداییدانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران0000-0002-5634-5003فاختهاسحاقیپژوهشگر مرکز تحقیقات و ارزشیابی سازمان سنجش0000-0002-5144-8134Journal Article20231224Today, higher education systems in general and engineering education in particular play a significant role in the sustainable development of countries. On the other hand, the production and development of different technologies has created new conditions for engineering education systems and has doubled its importance. In other words, engineering education should train engineers who can design effective solutions to meet the needs of society and adapt to new technological trends and tools, considering sustainable development. Therefore, along with the quantitative growth, the improvement of the quality of engineering education has been considered. In this regard, although Iran’s engineering education system has enjoyed increasing growth in recent years, its quality is challenged by overemphasis of the curriculum on theoretical knowledge, the mismatch of skills of the graduates with the needs of the labor market. Then, as graduates lack entrepreneurship skills their unemployment causes problems. Based on the above, this article, while examining the quantitative expansion of students in the engineering education system, analyzes challenges and the need to strengthen monitoring and assessment process to improve its quality. Then, the current situation and ideal role of Iranian Institute for Accreditation of Engineering Education are discussed.امروزه نظام آموزش عالی به طور اعم و آموزش مهندسی به طور اخص، نقش به سزایی در توسعه پایدار کشورها ایفا مینمایند. از طرف دیگر، تولید و توسعه فناوری های مختلف، شرایط جدیدی را برای نظام های آموزش مهندسی به وجود آورده است و اهمیت آن را دو چندان کرده است. به عبارت دیگر آموزش مهندسی باید مهندسانی تربیت کند که بتوانند با توجه به توسعه پایدار، راه حلهای اثربخشی برای برآوردن نیازهای جامعه و انطباق با روندها و ابزارهای جدید فناورانه طرح کنند. از این رو در کنار رشد کمی، ارتقای کیفیت آموزش مهندسی مورد توجه قرار گرفته است. در این راستا، هر چند نظام آموزش مهندسی ایران در سال های اخیر از رشد فزایندهای برخوردار شده است ولی کیفیت آن، با چالش های تأکید بیش از اندازه برنامه های درسی بر دانش نظری، عدم تطابق مهارت ها دانش آموختگان با نیازهای بازار کار، کمتوانی دانش آموختگان در مهارت های کارآفرینی و مشکل اشتغال فارغ التحصیلان، روبه رو بوده است. با توجه به نکات یادشده، در این مقاله ضمن بررسی روند کمی دانشجویان نظام آموزش مهندسی، چالش ها و چگونگی ارتقای کیفیت آن مورد تحلیل قرار خواهد گرفت. همچنین به نقش آرمانی مؤسسه ارزشیابی آموزش مهندسی ایران و وضعیت موجود آن پرداخته شده است. سرانجام پیشنهادهایی برای بهبود کیفیت عرضه گردیده است.https://ijee.ias.ac.ir/article_189211_94cbbc63dd07893e2494a3cfe9addb9a.pdfفرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایرانفصلنامه آموزش مهندسی ایران1607-231625ویژه نامه-زمستان 140220240314ACCREDITATION OF CONSTRUCTION EDUCATION PROGRAMS IN THE UNITED STATES OF AMERICAاعتبارسنجی برنامههای آموزش مهندسی ساختمان در ایالات متحده آمریکا12912918752010.22047/ijee.2024.433949.2044FAAbdolChini2550 Hull RoadJournal Article20240104In the United States of America (USA), there are two types of educational accreditation, regional and specialized. The former is practiced through associations of colleges and universities within defined geographical areas of the country (South, North Central, Middle Atlantic, New England, West and Northwest). Specialized accreditation grew out of a desire on the part of professional bodies to ensure the quality of education given to practitioners. Today, more than seventy fields in post-secondary education such as law, medicine, and engineering are subject to specialized accreditation conducted through the direct or indirect involvement of several national organizations and thousands of individuals. This paper reviews the standards and process for accreditation of construction education programs in the USA. در ایالات متحده آمریکا دو نوع اعتبارسنجی برنامههای آموزشی وجود دارد: منطقهای و تخصصی. اعتبارسنجی منطقهای، از طریق شش انجمن علمی انجام میشود. این انجمنها از دانشگاهها و دانشکدههایی که در هر یک از این شش منطقه جغرافیایی کشور (جنوب، شمال مرکزی، آتلانتیک میانی، نیوانگلند، غرب و شمال غربی) قرار دارند، تشکیل شدهاند. اعتبارسنجی تخصصی، با توجه به نیاز سازمانهای حرفهای، برای حصول اطمینان از کیفیت آموزش عرضهشده به کسانی که در حوزههای تخصصی به کار مشغول میشوند، نهادینه شده است. امروزه، بیش از هفتاد رشته تخصصی در حوزه آموزش عالی، مانند حقوق، پزشکی و مهندسی، در معرض انجام اعتبارسنجیهای تخصصی قرار دارند. در اجرای این اعتبارسنجیها، برخی از سازمانهای ملی و هزاران نفر، به طور مستقیم یا غیرمستقیم مشارکت دارند. این مقاله به بررسی استانداردها و فرایند اعتبارسنجی آموزش مهندسی ساختمان در ایالات متحده آمریکا میپردازد. https://ijee.ias.ac.ir/article_187520_37a2d7f01f3745f252f3c3f193edc6cc.pdf