عرصه کار فردی در کارگاه طراحی معماری به عنوان یک قرارگاه رفتاری کارآمد

نوع مقاله: مقاله علمی - پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری معماری اسلامی، دانشکده معماری، دانشگاه هنر اسلامی تبریز

2 استادیار دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی تهران

چکیده

محیط زندگی با تعریف روشن عرصه‌های فردی و جمعی و ایجاد سلسله‌مراتب فضایی سامان می‌یابد و عرصه‌های تعریف‌شده‌ احساس تعلق افراد به محیط را افزایش می‌دهد. محیط‌های آموزشی ازجمله محیط آموزش معماری نیز به چنین عرصه‌هایی نیاز دارند. این مقاله، عرصه‌کار‌‌فردی در کارگاه طراحی معماری را به‌عنوان مکملی برای عرصه‌کارجمعی و عاملی تأثیرگذار بر کیفیت محیط آموزش مطرح می‌کند. هدف این پژوهش کیفی، معرفی عرصه‌کارفردی‌ به‌عنوان قرارگاه رفتاری کارآمد در کارگاه طراحی معماری است. روش تحقیق، تحلیلی- توصیفی است و رویه عملی آن استفاده از منابع کتابخانه‌ای و بررسی12 دانشکده معماری در10 کشور جهان به‌صورت مشاهده و مصاحبه است. به‌منظور برخورد با طیفی وسیع، نمونه‌ها از نقاط مختلف جهان انتخاب‌ و برای فراهم‌شدن امکان مقایسه، اطلاعات جمع‌آوری شده در قالب جداولی با ساختار یکسان تنظیم‌شده‌ است. در راستای پژوهش، لزوم وجود عرصه‌کارفردی در کارگاه از دو جهت-آموزش معماری و علوم رفتاری- بررسی‌شده است؛ نمونه‌های موردی نیز بر اساس شاخصه‌های شکل‌گیری عرصه‌کارفردی به‌عنوان یک قرارگاه رفتاری مورد بررسی قرارگرفته‌اند. نتایج نشان می‌دهد تعریف عرصه‌کارفردی بنا به نیاز واقعی دانشجویان صورت گرفته و تأثیر مثبتی بر یادگیری و افزایش حس تعلق آن‌ها به محیط آموزشی می‌گذارد. با توجه به سیاست‌های آموزشی و قابلیت‌های فضایی، این عرصه، قلمروهایی با طیفی از مرزهای فیزیکی تا مرزهای روانی را در برمی‌گیرد. درپایان می‌توان گفت، تعریف عرصه‌کارفردی با مرزهایی روشن، در عین انعطاف‌پذیری و حفظ ارتباط آن با عرصه‌کارجمعی، این قلمرو را به فضایی کارآمد بدل خواهد کرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Personal Workspace in an Architectural Design Studio as an Efficient Behavior Setting

نویسندگان [English]

  • Masoomeh Ahmadi 1
  • Maryam Farhady 2
1 PhD student, School of Architecture an Urban Development, Tabriz Islamic Art University, Tabriz, Iran.
2 Assistant Professor, School of Architecture an Urban Development, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran.
چکیده [English]

Built environments are formed through definition of public and private territories and organization of spatial hierarchies. Appropriate definition of space increases people's sense of belonging to their environment. Educational environments, including architectural schools, also need the above territories. This study introduces the personal workspace, as a supplement to the public workspace in a design studio, as an effective factor on the quality of the environment for architectural education. In this regard, this study aims to introduce the personal workspace as an efficient behavior setting in the architectural design studio. The descriptive analysis in this research is achieved through library studies on theoretical background, observations and interviews on 12selected architecture schools in 10 countries. The necessity of personal workspace in design studios is discussed from two approaches: architectural education and behavioral sciences. The selected cases are analyzed according to the formation of personal workspace as a behavior setting. The results reveal that the personal workspace is configured according to the students' real needs. Also, it has a positive effect on their learning quality and increasing the sense of belonging to the educational environment. However, based on educational policies and spatial potentials, the personal workspace forms a territory with a range from physical to psychological boundaries. Finally, defining personal workspace with clear boundaries, while also considering its flexibility and connection to the public workspace, would better determine the efficiency of the personal workspace in the design studio.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Design education
  • Architectural Design Studio
  • personal workspace
  • behavior setting
  • flexibility

آلتمن، ایرون (1382). محیط ‌و رفتار اجتماعی، خلوت، فضای شخصی، قلمرو و ازدحام. ترجمة علی نمازیان. تهران: دانشگاه شهید بهشتی.

پرتوی، پروین (1387)، پدیدارشناسی مکان. تهران: فرهنگستان هنر.

عینی­فر، علیرضا و آقالطیفی، آزاده (1390). مفهوم قلمرو در مجموعه مسکونی در سطح و ارتفاع در تهران. نشریه هنرهای زیبا (معماری و شهرسازی). 47، 27-18.

قرائتی، مهران (1380). معماری مدرسه معماری. (پایان‌نامه کارشناسی ارشد). دانشگاه هنر اصفهان.

گلرخ، شمین (1391).  قرارگاه رفتاری واحدی پایه برای تحلیل محیط. تهران: آرمانشهر.

لنگ، جان (1388). آفرینش نظریه معماری، نقش علوم رفتاری در طراحی محیط. ترجمة علیرضا عینی‌فر. تهران: دانشگاه تهران.

لازیو، پل (1393). تفکر ترسیمی برای معماران و طراحان. ترجمة سعید آقایی. ویرایش سوم. تهران: پرهام نقش.

لاوسون، برایان (1387). طراحان چگونه می­اندیشند؟ ابهام­زدایی از فرایند طراحی. ترجمة حمید ندیمی. تهران: دانشگاه شهید بهشتی.

Abdullah, N. A. G; Behb, S. C.; Tahirb, M. M.; Che Anib, A. I. and Tawilb, N. M. (2011), Architecture design studio culture and learning spaces: a holistic approach to the design and planning of learning facilities. Procedia Social and Behavioral Sciences. 27–32.

Ahrentzen, S. and Anthony, K. (1993). Sex, stars, and studios: a look at gendered educational practices in architecture. Journal of Architectural Education. 47(1): 11-29.

Averill, J. R. (1973). Personal control over averesive stimuli and its relationship to stress. Psychological Bulletin. 80 (4), 286-303.

Barker, R. (1968). Ecological psychology: Concepts and methods for studying human behavior, Stanford. Ca.Stanford University Press.

Bechtel, R. B. (1977). Enclosing behavior. Stroudsberg, PA: Dowden, Hutchinson and Ross. 31.

Black, C. A. (1993). Solitary pursuits: Supporting children’s privacy needs in early childhood settings. Young Children. 49, (1), 60-64.

Boyer, E. L. and Mitgang, L. D. (1996). Building community: A new future for architecture education and practice, Princeton NJ: The Carnegie Foundation for the Advancement of learning.

Cuff, D. (1991). Architecture: The Story of Practice, Cambridge: MIT Press.

Gosselink, A. (2003). Personalization in non-Territo­rial offices: a study of a human need. Journal of Corporate Real Estate.

Heidmets, M. (1994). The Phenomenon of Personalization of the Environment: A Theoretical Analysis, Journal of Russian and East European Psychology.

Higgins, S.; Hall, E.; Wall, K.; Woolner, P. and McCaughey, C. (2005). The impact of school environments: A literature review. The Centre for Learning and Teaching, School of Education. Communication and Language Science, University of Newcastle. Accessed online on, 10, 04-08.

Koch, A. (2002). The redesign of studio culture: A report of the AIAS Studio Culture Task Force. American Institute of Architecture Students.

Luz, A. (2008). The [Design Of] Educational Space: A Process-Centered Built Pedalogy. International Conference On Engineering And Product Design Education. Univercitat Politecnica De Catalunya. Barcelona, Spain.

 Manninen, R. (2014). My Space, Personalization, Empowerment & Productivity. Smart and Flexible Work and Living in Metropolitan Area. CityWorkLife.Virtual and Mobile Work Research Unit Aalto University.

Nassar. U. A. and El-Samaty, H. S. (2014). Transition space in higher-education buildings As an efficient behavior setting model. International Journal of Innovative Research in Science, Engineering and Technology (An ISO 3297: 2007 Certified Organization). 3, Issue 1, January 2014.

Postman, N. and Weingardner, C. (1972). Teaching as a Subversive Activity. Harmondsworth: Penguin Book Ltd.

Rapoport, A. (1977). Human Aspect and Urban Form. New York: Pergarmon.

Salama, A. (1995). New trends in architectural education: Designing the design studio. ARTI-ARCH.

Schon, D. A. (1987). Educating the Reflective Practitioner: Towards a new design for teaching and learning in the professions. San Francisco: The Jossey-Bass Higher. Education series.

Sommer, R. (1969). Personal space. The behavioral basis of design. Prentice-Hall in Englewood Cliffs, N. J.

Sundstrom, E. and Sundstrom, M. G. (1986). Workplaces: The psychology of the physical environment in offices and factories. CUP Archive.

Tumusiime, H. (2013). Learning in architecture: Students’perceptions of the architecture studio. AAE Conference.   

Wallis, L.; Williams, T. and Ostwald, M. (2010). The studio conundrum: Making sense of the Australian experience in architectural education. Paper presented at the 2nd  International Conference on Design Education, University of South Wales Sydney. 28, 1-5.

Wells, M. M. (2000). Office clutter or meaningful personal displays: the role of office personalization in employee and organizational well-being. Journal of Environmental Psychology. 20 (3), 239-255. 

www.pennbehavioralhealth.com/.../setting_boundaries_at_work, 2008.